πεζός, κάποτε, στην εποχή των ελαχίστων οχημάτων και έτσι “εκεί στον καταρράχτη και στον γκρεμό”,
μετέφερε με ευλάβεια “του Συμπάντου τον λυτρωμό”.

Σε κάποια χωριά, ασήμαντα και χαμένα στον χάρτη, για τους πολλούς… ακόμα μετρά αλλιώς ο χρόνος και τώρα που “τα παιδιά… μεγαλώσαμε”
και μας αρέσει! Και φέτος, την Μεγάλη Εβδομάδα, το ίδιο γίνεται, στα Μυστήρια και τις Ακολουθίες, που “περιφέρονται” αρμονικά,
“κυκλικά” σχεδόν, ανάμεσα σε Πανόραμα, Λάβδα και Πολυνέρι (που μπήκε στην “παρέα μας”), κατανυκτικά, σαν τον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής.

Σε κάποια χωριά, σημαντικά για τον “χάρτη της καρδιάς μας”, χαμένα απ’ τον “χάρτη των πολλών”, ο αγώνας λίγων ανθρώπων και το ενδιαφέρον

κάποιων άλλων, για να μην χαθούν τα Ιερά και τα Όσιά μας, γλυκαίνει την παγωνιά της Πασχαλιάς, που έπεσε νωρίς φέτος!

ΥΓ Με προσευχή και προσοχή, μα και ευχή “όσοι παϊέντε τόσοι να γυρνάτε”… Δύναμη και ευλογία στον κόσμο όλο!

Υπό τους στίχους: ” Η Μεγαλοβδομάδα, κόρη ξανθή,
μύρωσε το χωριό μας και ροδανθεί,
που τρώει τον Θεό του, για να χαθεί
κι ίσως με τον χαμό του ν’ αναστηθεί. “

Και τους ήχους:  https://www.youtube.com/watch?v=v33D2esOHDY

Πανοραμίξ